η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ.

Ο ευκαιρισμός αναφερόταν στην άποψη του Νοβάλις ή του Μύλλερ, ότι ο αντικειμενικός εξωτερικός κόσμος υπήρχε για να προσφέρει ευκαιρίες για την άσκηση της ατομικής υποκειμενικότητας. Μια παρόμοια άποψη, συνέχιζε, δημιουργούσε την αυταπάτη της υποκειμενικής αυτάρκειας του εγώ απέναντι σε έναν εξωτερικό κόσμο, που ο ίδιος δεν είχε αλλάξει καθόλου
Ο Σμιτ έδειξε ότι παρ όλο που οι ρομαντικοί ποιητές και φιλόσοφοι χτυπούσαν αυτήν την εμπορευματική μπουρζουαζία, αυτή ακριβώς “σταθερή αστική τάξη πραγμάτων” ήταν η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ. “Ο ρομαντισμός” έγραφε, “αποτελεί ιστορικό και ψυχολογικό προϊόν της αστικής ασφάλειας” . Η ρομαντική παράδοση στην πολιτική υπήρξε μια τάση φυγής, όχι μόνο, ή όχι κυρίως προς τα πίσω, στο παρελθόν, αλλά προς τα μέσα, προς το εγώ. Με τα λόγια του Σμιτ: “ ο ρομαντισμός δεν θέλει να κάνει κάτι. Θέλει μόνο να έχει εμπειρία και ύστερα να μορφοποιήσει αυτήν την “εμπειρία”.
Γι αυτό είτε ήταν αντιδραστική, είτε επαναστατική, η “ευκαιριακή ουσία της ρομαντικής ρητορικής”, της εξασφάλιζε ότι δεν είχε επιπτώσεις πάνω στην πολιτική.

How New York Stole the Idea of Modern Art

The demarxization of the intelligenzia

https://books.google.gr/books?id=wacKfrLPhdQC&pg=PA17&hl=el&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q&f=false

The creation of an american avant garde

https://books.google.gr/books?id=wacKfrLPhdQC&pg=PA101&hl=el&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q&f=false

Μοντερνιστική αντίφαση

ο μοντερνιστής αισθάνεται υποχρεωμένος να κατοχυρώσει τη διαφορά του από τη μάζα και ταυτοχρόνως να αποποιηθεί το στίγμα του λεπτεπίλεπτου και κοινωνικά αδιάφορου αισθητή^. πρέπει να υπερασπιστεί την κοινωνική χρησιμότητα της τέχνης του και ταυτοχρόνως να αποκρούσει το αίτημα μιας τέχνης ευανάγνωστης και δημοφιλούς, δηλαδή: μιας τέχνης εμπορικά εκμεταλλεύσιμης και μαζικής

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=654

Διάχυτη ανομία

“Και αυτά τα χαρακτηριστικά ανομίας, απάθειας, αδιαφορίας και κυνισμού, ή απλώς ανικανότητας, κωλυσιεργίας, ευθυνοφοβίας, άγνοιας και παραγοντισμού, συνωθούνται ώστε να εκφράσουν την πλήρη επικράτηση της ασχήμιας στον ελληνικό δημόσιο χώρο.”

O  "νεωτερικός" λόγος του σήμερα, δομείται πάνω σε ένα εύπλαστο κέλυφος με όρους στυλ και σε μια κοινωνική βάση που έχει καλλιεργηθεί να ανταποκρίνεται σε αυτού του είδους τα προτάγματα με όρους εξαρτημένων αντανακλαστικών, αφού ανακαλεί συστηματικά προκατασκευασμένες βεβαιότητες , ήδη οικείες σε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού μέσω της μαζικής κουλτούρας, που ανακυκλώνει , σε όλα τα πεδία, συστηματικά και επιλεκτικά τα προηγούμενα χρόνια, θραύσματα παλιότερων αφηγήσεων εκτός context.

The Legacy of Late Modernism

https://books.google.gr/books?id=9bVBj0uM7y0C&pg=PA309&lpg=PA309&dq=The+Legacy+of+Late+Modernism&source=bl&ots=v2z3TCt3jU&sig=26msyLkHAJ0PahRnbPXJLM5idEM&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj2tYGp_s7LAhWhl3IKHQEuCyMQ6AEIITAB#v=onepage&q=The%20Legacy%20of%20Late%20Modernism&f=false

Η δημοσιονομική λιτότητα ως πολιτισμικό ζήτημα

“The difference between happiness and misery is a 0.2% deficit of the gross domestic product! A 2.9% is fine and enables one to live in happiness and bliss, while a 3.1%  condemns a country to chaos, misery, and eternal damnation.”
 Letters to the Editor, The  Financial Times, June 3 1997


Την άνοιξη του 1997 το έλλειμμα της γερμανίας φάνηκε ότι θα ξεπεράσει το όριο του 3% που έθετε η συνθήκη του μάαστριχτ. Για να αποφευχθεί απαιτούνταν επώδυνες περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων. Έτσι στις 15 μαϊου του 1997 ο theo weigel ανακοίνωσε ένα σχέδιο για επανεκτίμηση των αποθεματικών της bundesbank σε χρυσό, που θα έπέτρεπε στο υπουργείο οικονομικών, να μειώσει λογιστικά το έλλειμμα χωρίς δημοσιονομικά μέτρα. Η bundesbank αντέδρασε άμεσα και το σχέδιο ανακλήθηκε σε λιγότερο από έναν μήνα.
Στη διάρκεια της εξέλιξής της, η κρίση μετξύ weigel και bundesbank , ξέφυγε σταδιακά από το πλαίσιο της σύγκρουσης συγκεκριμένων οικονομικών λογικών και ομάδων συμφερόντων και άρχισε να γίνεται αντιληπτή σαν απειλή για έναν απ τους πιο κρίσιμους πυλώνες για την ύπαρξη της ομοσπονδιακής δημοκρατίας -την αυτονομία της bundesbank.
Στη συλλογική συνείδηση άρχισε να καλλιεργείται στο παρασκήνιο η εικόνα της ιερότητας της bundesbank, της αυτονομίας της ως ταμπού, της μιαρότητας όποιου τολμούσε να την αγγίξει, και της αυτονόητης απαίτησης να απολυμανθεί η κοινωνία από τους μολυσμένους.
Ταυτόχρονα  η bundesbank επικαλέστηκε  τήν λεγόμενη "θεωρία της στέψης" (coronation theory) , σύμφωνα με την οποία η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα ερχόταν μετά από μια σε βάθος δημοσιονομική και οικονομική ενοποίηση.
Εισάγοντας ένα οικονομικό θέμα σε ένα πλαίσιο ρομαντικής αφήγησης πέτυχε ταυτόχρονα την υπαγωγή του  σε όρους ηθικής. Σε μια τυπική ρομαντική ιστορία άλλωστε, η "στέψη" έρχεται στο τέλος, σαν η τελική ανταμοιβή του ήρωα που τον έταξε ο θεός ή το πεπρωμένο, να αντιμετωπίσει δυσκολίες, παραβλέποντας πειρασμούς και ανήθικες παρακάμψεις. Με δυο λόγια η "θεωρία της στέψης" ήταν μια προβολή της οικονομικής πολιτικής στο επίπεδο του "αγώνα του καλού ενάντια στο κακό".
Ταυτόχρονα αποδίδονταν ρόλοι στους συντελεστές του δράματος. Η υπομονή π.χ.  ήταν αρετή του καλού πρωταγωνιστή. Η bundesbank υπέμενε όχι επιδιώκοντας κάποιον οικονομικό στόχο, αλλά ασκούμενη στην αρετή. Ταυτόχρονα δεν έλειπαν και οι κακοί. Αυτοί που αρνούνταν να υπομείνουν και να κάνουν θυσίες, κινούμενοι από ιδιοτέλεια ή πλάνη.
Το ηθικό αφήγημα έδωσε στον weigel τη δυνατότητα να ισχυριστεί ότι επιδίωξε το αδύνατο, συγκρουόμενος με τους αιώνιους νόμους της συμπαντικής οικονομικής τάξης, όντας εξ αρχής καταδικασμένος. Το μόνο που του απέμενε ήταν η καθαρτήρια λυτρωτική αποδοχή των συνεπειών μιας μακροοικονομικής πολιτικής που αποβλέπει στην σταθερότητα.

https://www.academia.edu/5455574/The_Aesthetics_of_Fiscal_Consolidation

Aesthetic capitalism

in the era of globalization, the relationship between urban economy and urban design, as established throughout the history of urban forms, seems to be reversed. While for centuries the quality of the urban environment has been an outcome of economic growth of cities, nowadays the quality of urban space has become a prerequisite for the economic development of cities; and urban design has undertaken an enhanced new role as a means of economic development

http://is.gd/52QFPx

Arguably, one of the things that was missing from debates about Modernism – before the advent of Neomodernism -was the recognition that 1950s and 60s corporate styles of Modernism were much more hedonistic, and sexier, than their Welfare State and State Socialist counterparts. The glamour of Modernism is now made explicit in television shows such as Mad Men. But it took a while for this aspect of Modernism to come to the fore. It was lying dormant within popular culture and in a sense it was films and television shows that had always made us aware of modern architecture‟s potential visual excitement. Now, however, there is a wholesale set of cultural institutions and markets devoted to the Neomodernist cause. As Alice Friedman (2010) points out in American Glamour and the Evolution of Modern Architecture, the Ersatz, populist and even „playboy‟ qualities of modern design are essential parts of its re-valuation:

 In recent years, mid-century modern architecture and design have achieved unprecedented levels of popularity and critical recognition, not only among collectors and „retro-chic‟ aficionados but among academic historians and scholars as well. This new enthusiasm has resulted in a virtual tidal wave of books, museum exhibitions, and specialized websites... Vintage magazines, scrapbooks, photo albums, and home movies are now studied and collected with a passionate intensity and with an increasingly sophisticated eye for details…. and in the popular television series Mad Men, the evocative recreations of period colors and materials… threaten to upstage the actors and plotlines altogether. (Friedman, 2010: 1)

 So how has the cultural economy of architecture fundamentally changed with these processes? In The Language of Postmodern Architecture, Jencks (1977: 12-13) developed an interesting typology associated with the shift from a „mini-capitalist system‟ where the architect was „directly accountable to the [private] client‟ to the „welfare-state‟ and „developer-capitalist‟ models where the „architect‟s motivation is either to solve a problem or… to make money‟ for the developer. But these models of cultural production – even though they differ in scale, motivation and in who gets to act as arbiter of taste – are still centered on architecture as a distinct circuit of ideas, symbols and money. Today, however, architecture is governed by a range of formal and informal institutions that alter the relationships between culture and economy. The rise of Neomodernism is associated with the full-blown consolidation of the architect as celebrity-cum-brand and also with the globalization of architecture‟s physical and imaginary presence.

https://www.tasa.org.au/wp-content/uploads/2013/11/de-la-Fuente1.pdf


Neo-Modernism: Architecture in the Age of Aesthetic Capitalism Eduardo de la Fuente
The Aesthetic Spirit of Modern Capitalism Peter Murphy 

http://web.unitn.it/files/download/17714/stratidelafuenteandmurphy.pdf

AESTHETICISM: THE NEW SPIRIT OF CAPITALISM?
http://socioaesthetics.ku.dk/uploads/PM_and_EdlF_Aestheticism_Copenhagen_conference_Final.pdf

Πράξεις και τάξη

Aesthetics and Politics After the Avant-Garde

One of the defining features of art during the period of modernity—the period, that is, when the concept of "art" with which we largely continue to operate came into focus—is its immediate relationship to the political. This relationship is twofold. The autonomy granted to the aesthetic in philosophical texts and social practices alike transformed art into a space of unique critical reflection not only on the traumas of modern social and political life but also on its own problems and incapacities. However, this power came with a built-in limit. Even while consecrated as the deepest expression of the human, the practice of art was defined through its very autonomy as having little real bearing on the direction of social life. This first, limited politics generated what has since come to be the clearest expression of art's relationship to politics: the desire of successive avant-gardes to undo art's autonomy by transforming life into art and art into life—a form of political and social revolution by means other than barricades and palace putsches. The melancholic reflections of the late Frankfurt School, the laments of Guy Debord against the society of the spectacle, and current anxieties about the unapologetic transformation of art and culture into new economic forces (whether explained through theories of creativity or exemplified by the weedlike growth of contemporary art museums worldwide), all share a single conclusion: if revolution ever was possible through the transformative powers of art, that moment is now over once and for all. What remains of art and politics seems to be on the order of the meek interventions of Nicholas Bourriaud's "relational aesthetics," in which avant-gardist desires give way to the creation of "social interstices" or "constructed situations" whose aim is to enable individuals to think about new kinds of social exchange in a self-developmental fashion. A visit to the gallery becomes a trip to the candy store or the lunch counter: stuff your pockets full of candies courtesy of Félix Gonzalez-Torres or get a meal cooked by Rirkrit Tiravanija, and you'll be all the better for it.
http://muse.jhu.edu/journals/crt/summary/v050/50.2.szeman.html
http://is.gd/e8ds4D

The National Identity of Inter‐war Greek Engineers

Elitism, Rationalization, Technocracy, and Reactionary Modernism

Inter‐war Greek engineers were a socio‐professional group with strong elitist characteristics that claimed a leading social role in the country’s modernization and westernization race. This was expressed in a variety of ideological schemes, from the rationalization ideal to technocracy and, ultimately, to a Greek version of reactionary modernism.

http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/07341510701300320

Εμπρός λοιπόν, γενηά των οικοδόμων.

Κ.Δοξιάδης  "ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ", Νέα Εστία
http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=80182&code=1044&zoom=800

FREEDOM, INDIVIDUALISM, MODERNISM

Greg Barnhisel: Cold War Modernists: Art, Literature, and American Cultural Diplomacy (pdf)

The Kitchen Debate

Nixon: I want to show you this kitchen. It is like those of our houses in California.

[Nixon points to dishwasher.]

Khrushchev: We have such things.

Nixon: This is our newest model. This is the kind which is built in thousands of units for direct installations in the houses. In America, we like to make life easier for women…

Khrushchev: Your capitalistic attitude toward women does not occur under Communism.

Nixon: I think that this attitude towards women is universal. What we want to do, is make life more easy for our housewives

…..

Khrushchev: The Americans have created their own image of the Soviet man. But he is not as you think. You think the Russian people will be dumbfounded to see these things, but the fact is that newly built Russian houses have all this equipment right now.

Nixon: Yes, but…

Khrushchev: In Russia, all you have to do to get a house is to be born in the Soviet Union. You are entitled to housing…In America, if you don’t have a dollar you have a right to choose between sleeping in a house or on the pavement. Yet you say we are the slave to Communism.

Nixon: I appreciate that you are very articulate and energetic…

http://is.gd/YEaCGI

Τάκης Καγιαλής: Ο μοντερνισμός και η λογοτεχνική κριτική: Το πρόβλημα του φασισμού

Ο μοντερνισμός και η λογοτεχνική κριτική: Το πρόβλημα του φασισμού

http://is.gd/W4svUG

Δημήτρης Πικιώνης και Άρης Κωνσταντινίδης: ο ελληνικός μοντερνισμός και το αίτημα της «ελληνικότητας»

Οι δύο υλικές προϋποθέσεις του μοντερνισμού που παρουσιάστηκαν στην αρχή, ο αστικός εκσυγχρονισμός και τα μεγάλης κλίμακας απελευθερωτικά εγχειρήματα των εργαζομένων, δεν έλειπαν. Αυτό που ήταν διαφορετικό ήταν ο κοινωνικός ρόλος των αρχιτεκτόνων. Ως προς αυτό, θα άξιζε να σταθεί κανείς επιγραμματικά σε τρεις παράγοντες:

1. Δεδομένου ότι το εθνικό ζήτημα στα Βαλκάνια στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα (ακόμη και σήμερα σε κάποιον όχι αμελητέο βαθμό) ήταν ανολοκλήρωτο και το ελληνικό έθνος – κράτος  ήταν ακόμα υπό συγκρότηση, ένα από τα βασικά καθήκοντα του εκσυγχρονισμού του ελληνικού καπιταλισμού ήταν να εγκαθιδρύσει και να επιβάλει μια εθνική συνείδηση.
2. Οι αρχιτέκτονες είχαν για ένα διάστημα ενεργό ρόλο στο σχέδιο αυτού του εκσυγχρονισμού, όχι μόνο μεσοπολεμικά, αλλά και στη φάση της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, για αυτό και συμμερίστηκαν τη βασική του στοχοθεσία. Ωστόσο, σύντομα παραγκωνίστηκαν από την ειδική μορφή που πήρε ο κατασκευαστικός κλάδος στην Ελλάδα, με την πρωτοκαθεδρία του μικρομεσαίου εργολάβου, που σπανίως ήταν αρχιτέκτονας. Η αμφιθυμία των Ελλήνων μοντέρνων αρχιτεκτόνων απέναντι στην πρόοδο και η νοσταλγία ενός μυθικού αρμονικού παρελθόντος, που κάποτε γίνεται βαθιά απογοήτευση, συνδέονται με τη φρίκη μπροστά στα καταστροφικά αποτελέσματα ενός βίαιου εκσυγχρονισμού που οι ίδιοι υπηρέτησαν, αλλά δεν μπόρεσαν να ελέγξουν. Ίσως είναι αυτή η ιστορία που θα πρέπει να δούμε πίσω από την εξέλιξη του αισιόδοξου πετυχημένου Κωνσταντινίδη των πρώτων χρόνων της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης στον βαθιά πληγωμένο μισάνθρωπο των τελευταίων του χρόνων.
3. Οι αρχιτέκτονες της εποχής, ή τουλάχιστον οι πιο διάσημοι εξ’ αυτών, στρατολογήθηκαν βασικά από την αστική τάξη και σχημάτισαν ένα σώμα οργανικών διανοούμενων στην υπηρεσία του κράτους. Η αρχιτεκτονική θεωρία επηρεάστηκε από τις εμπειρίες των εργατικών αγώνων, της αντίστασης, του αντάρτικου και της εξορίας πολύ λιγότερο από ό,τι η πεζογραφία ή η ποίηση. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στον Κωνσταντινίδη να γράφει άρθρα για τις φθηνές τυποποιημένες κατοικίες μεσούσης της κατοχής και στον Πικιώνη να αναζητά το πνεύμα της παράδοσης και τα καθήκοντα της ανοικοδόμησης εν μέσω εμφυλίου πολέμου.

http://akea2011.com/2013/02/19/pikioniskonstantinidis/

ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Με το να λειτουργεί ως βαρόμετρο πνευματικών μεταλλαγών, η αντιμετώπιση της γενιάς του '30 προσφέρει το πρίσμα για να παρακολουθήσουμε τις πολιτισμικές και ιδεολογικές εξελίξεις στηνΕλλάδα, από το 1930 μέχρι σήμερα. Μια πολιτισμική θεώρηση της γενιάς δίνει τη δυνατότητα να αναλυθεί και να κατανοηθεί καλύτερα η σύμπραξη αισθητικής, ιδεολογίας και πολιτικής, ενώ ο "μύθος της γενιάς" παραπέμπει εδώ στη διπλή λειτουργία του μύθου ως καταστατικής και πλαστής αφήγησης

http://www.politeianet.gr/books/9789604353132-tziobas-dimitris-polis-o-muthos-tis-genias-tou-trianta-204897

Reactionary Modernism

Since the neologism " Reactionary Modernism" was created by Herf, it has gained mainstream currency with historians in discussing the paradoxical European enthusiasm for paternalistic authoritarianism and volkish nationalism on the one hand, and new technological and political concepts on the other hand, all under totalitarian regimes.

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Reactionary_modernism

The Politics of Culture: Historical Moments in Greek Musical Modernism

This thesis examines selected historical moments in the twentieth-century art music of Greece, relating them both to their immediate political context and to the two master narratives that to a significant extent have shaped the cultural profile of the modern Greek nation, the ‘Great Idea’ and the ‘European Idea’..........................Some of the musical events under discussion will shed light on specific indigenous cultural disputes. Others will highlight the impact of international politics on Greek culture and will elaborate on the manner in which foreign cultural and financial interventions prepared the ground for, and facilitated the transfer of, new musical languages (and their associated political messages) from the dominant cultural ‘transmitters’ or centres to peripheral recipients such as Greece, the only Balkan country that remained outside the iron curtain in the post-World War II era.

https://repository.royalholloway.ac.uk/file/275daedd-e867-48d5-8981-ff49b1da4d5c/1/2013TsagkarakisIPhD.pdf

Reactionary Modernism , Ayn Rand, Neoliberal messianism, Capitalist romanticism

Modernity was born in the West in a radical transformation of its past. The world of the Middle Ages, built around Christian Scholasticism world-view, was a society of religious philosophy, feudal law, and an agricultural economy. Out of this soil, the Renaissance and Enlightenment produced a substantially new society of science, individualism, and industrial capitalism. When we examine the wider context of Islamic terrorism, it is clear that a hatred of modernity is its driving force.

The cultural foundation of this society, if we state it as a set of explicit theses, was the view that reason, not revelation, is the instrument of knowledge and arbiter of truth; that science, not religion, gives us the truth about nature; that the pursuit of happiness in this life, not suffering in preparation for the next, is the cardinal value; that reason can and should be used to increase human well-being through economic and technological progress; that the individual person is an end in himself with the capacity to direct his own life, not a slave or a child to be ruled by others; that individuals have equal rights to freedom of thought, speech, and action; that religious belief should be a private affair, tolerance a social virtue, and church and state kept separate; and that we should replace command economies with markets, warfare with trade, and rule by king or commissar with democracy.

http://atlassociety.org/commentary/commentary-blog/3653-9-11-and-the-war-against-modernity

Cornelius Cardew: Stockhausen Serves Imperialism

"However, though Cage and Stockhausen have no hold on the working class, they did have a strong hold on me, Tilbury and others whose views feature in this book, and doubtless they still have a strong hold on many of the potential readers of this book. The violence of the attack on them is indicative of the strength of their hold on us; a powerful wrench was required to liberate us from this particular entanglement."

http://www.ensemble21.com/cardew_stockhausen.pdf

Μία άλλη σύνθεση, «πνεύµατα» και «µηχανές»

  Οι 15 από τους 42 καθηγητές του Πολυτεχνείου στα τέλη της δεκαετίας του 30 είχαν σπουδάσει στη Γερµανία. Για παράδειγµα ο Γεωργικόπουλος σπούδασε Μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο του Μονάχου στο διάστηµα 1908-1914. Την ίδια περίοδο καθηγητής της µηχανολογίας στο ίδιο ίδρυµα ήταν ο Julius Shenk, ένας από τους επιφανείς µηχανικούς διανοούµενους του χώρου του δεξιού ροµαντικού αντικαπιταλισµού. 768 Την ίδια περίοδο περίπου έκανε σπουδές στο Μόναχο και ο Αλ. Σίνος. Ο Π. Μιχελής επίσης σπούδασε στη ∆ρέσδη το πρώτο µισό της δεκαετίας του 20. Κάποιοι απ’ αυτούς επηρεάσθηκαν από το πνεύµα αυτού του αντεστραµµένου τεχνοκρατισµού και εξ αυτών οι έχοντες και πνευµατικές ανησυχίες επιχείρησαν να το προσαρµόσουν στο Ελληνικό ιδεολογικό πλαίσιο, αντικαθιστώντας τα σπαθιά των Νιµπελούγκεν και τις Βαλκυρίες του Βάγκνερ µε τα αετώµατα του Παρθενώνα και την αιωνιότητα του αρχαιοελληνικού πνεύµατος. Η επίκλησή και η αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας των µεγάλων «ουσιών» νοµιµοποιούσε όσους υπεράσπιζαν την προοπτική της τεχνολογικής και βιοµηχανικής ανάπτυξης της χώρας, παρά τους κινδύνους κοινωνικής διαφοροποίησης που αυτή επαγόταν, δίνοντάς τους ταυτόχρονα τη δυνατότητα να ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις τους κλασικιστές καθηγητές του Πανεπιστηµίου Αθηνών, τους οπαδούς της θεωρίας της «ένδειας» και τον ροµαντικό αντι ιτεχνοκρατισµό και αντικαπιταλισµό του Κωνσταντίνου Καραβίδα και των περί αυτόν. Ο κοινωνικός πατερναλισµός, η ιδεολογία της αυτάρκειας, ο αντικοινοβουλευτισµός ενισχυµένοι από την ουσιοκρατική ανασυγκρότηση του εθνικού παρελθόντος γίνονταν τα εργαλεία αποκάθαρσης του τεχνοκρατικού πνεύµατος από τα υλιστικά συµφραζόµενα του, αλλά και η εγγύηση της θωράκισης των ισχυουσών κοινωνικών ιεραρχιών από τους κινδύνους των κοινωνικών ανατροπών που επέσειε το φάντασµα της ταξικής πάλης. Η ιδεολογία αυτή θα αποτελέσει µε µία έννοια και το πλαίσιο της σχέσης ανάµεσα στο ΤΕΕ, το Πολυτεχνείο και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, το οποίο χρησιµοποίησε και ενίσχυσε αυτή την ιδεολογική σύνθεση αξιοποιώντας την στην κατεύθυνση της ιδεολογικής νοµιµοποίησης του βιοµηχανικού εγχειρήµατος µέσα στις συντεταγµένες αυτού που ονοµάσθηκε Τρίτος Ελληνικός Πολιτισµός.


"Οι έλληνες μηχανικοί - Θεσμοί και ιδέες"

Ηγέτης και Πύργος

«Και ενώ εκοίταζε τον Αλτζερνον, με θαυμασμόν ηνόησε ακόμη κάτι. Οτι, όποιοι και αν είναι οι θεσμοί και οι νόμοι των ανθρώπων, υπάρχει εις την ζωήν και εις τον κόσμον όλον μία ιεραρχία αξιών που δεν την ορίζει ούτε την καταργεί ποτέ μια οιαδήποτε εμπαθής ή πειθηνία μάζα, αλλά οι νόμοι οι φυσικοί που διέπουν τη μοίρα των εθνών και των ατόμων, ασχέτως αξιώματος, ασχέτως πολιτείας. [...] ότι υπάρχουν φύσεις ισχυραί, που λέγονται συνήθως "μεγαλοφυίαι", και των οποίων η θέλησις η εξαιρετική είναι εις το βάθος η θέλησις της Μοίρας. Μόνον αυταί αι φύσεις, που αποτελούν την συνισταμένην, εντός μιας εκστατικής ψυχής, των πόθων και των κραδασμών πλήθους λαών και ανθρώπων, αποτελούν εις τον κόσμον αυτόν τα σκήπτρα, τας κορωνίδας και τους δεσπόζοντας φαλλούς επάνω απ' όλα τ' άλλα. [...] Ο άνδρας αυτός δεν ήτο πλέον άνθρωπος απλούς. Ητο στοιχείον εκ στοιχείων και δύναμις κοσμική του Σύμπαντος, εκ του ατέρμονος διαστήματος προερχομένη»

Ηταν τελικά φασίστες;