The Politics of Apolitical Culture

Over the last twenty years the work of Antonio Gramsci has provided the basis for some important theoretical developments in the field of international studies, and a significant body of literature now exists that has been broadly inspired by his investigations.

 For researchers of international political economy, Gramscian-influenced theory has been used to explain the formation and effects of social relations beyond the national level, such that the focus has been on how ideas, their solidification into norms, and their relation to material forces have operated with a transnational scope.

 Critiques of orthodox interpretations of power and vulgar notions of hegemony as political—military dominance have pointed out how state-civil society relations involve a far more complex coalition of forces than previously presented.

 Stephen Gill has noted that [t]he movement towards the extension of Gramscian ideas has [led to research] on the internationalisation of state and civil society, the international aspects of social hegemony and supremacy, and the transnational class and bloc formations and economic forces, the role of organic intellectuals and of international organisations and other issues which help to define the nature of global politics in the twentieth century.

https://www.academia.edu/1880657/The_Politics_of_Apolitical_Culture_The_Congress_for_Cultural_Freedom_the_CIA_and_Postwar_American_Hegemony

Governing by design

Foucault developed his conception of governmentality through studies of eighteenth- and nineteenth-century Europe, where states and nongovern-mental institutions aggregated data to constitute knowledge frameworks and expertise profiles capable of managing populations by regulating their demo-graphics, health, housing, environmental conditions, employment, social lives, and culture. This “administration of life” constituted a biopolitics that the so-ciologist Mitchell Dean has described as being “aimed at enhancing the lives of a population through the application of a norm.”

 For Foucault, Dean, and others the goal of governmentality, and the raison d’être of the modern state, is to provide security to the processes of life—to tame risk, be it through social insurance schemes, food regulation, or housing norms.Governmentality works less by the application of raw state power than through a multiplicity of heterogeneous public and private agencies, standards, forms of knowledge, effects, outcomes, and consequences that Dean has de-scribed as “mobile, changing, and contingent assemblages” continually “con-structed, assembled, contested, and transformed.”

 It operates not in the reg-ister of high culture, politics, and history, but rather in what the anthropologist Paul Rabinow, writing about French planning practices, has characterized as “a middle ground where social technicians were articulating a normative, or mid-dling modernism . . . pragmatic technicians seeking to find scientific and practical solutions to public problems in times of crisis.
https://www.academia.edu/14619946/Governing_by_Design_Architecture_Economy_and_Politics_in_the_Twentieth_Century

Crisis and Innovation in Modern Greece

Lefteris Theodosis

PROSPECTS OF SURVIVAL:
CONSTANTINOS DOXIADIS AND THE MINISTRY OF RECONSTRUCTION (1945-1951)

ABSTRACT
In the aftermath of the Second World War Greece was shattered and politically divided between the leftist resistance groups and the political elites of the Centre-Right, effectively backed up by the British and American allies. While most of the European countries were licking the wounds, the political and social chasm in Greece deepened. The “hidden war” compounded the devastated rural areas intensifying the migration of its population that flocked to the cities in search of a shelter and a job.  Moreover, Greek economy was in imminent danger of collapse: hyperinflation rendered the drachmae a useless currency, infrastructure and approximately three-fourths of the merchant fleet tonnage were destroyed, and Nazi looting had seized the Greek treasury. Paradoxically, after the liberation there was little hope for recovering. Being a matter of survival, the first postwar years became one of the most critical periods in the Modern Greek history.  Against this background, Constantinos A. Doxiadis undertook the efforts for the Reconstruction of the country. Initially as Undersecretary and Director-General of the Ministry of Housing and Reconstruction (1945-48), and subsequently as General Director and Coordinator of the Greek Recovery Program (1948-51), Doxiadis reinvented and orchestrated the administrations that devised the economic policies for the reconstruction of the settlements of Greece, effectively collaborating with foreign agencies and the Marshall Plan aid representatives.  This paper will examine the manifold interventions promoted by the Ministry of Reconstruction as an integrated program of economic recovery and regional planning. The Ministry’s programmatic actions comprised the restoration of damaged buildings, the construction of new settlements, and the provision of building materials and technical assistance as aided self-help programs that actively engaged the future inhabitants in the reconstruction process. Beyond any doubt, international and local politics highly conditioned the Reconstruction and the postwar development of Greece that defied every planning effort and eventually, against all odds, took off in the 1960s. Interestingly, Doxiadis’ initiatives set guidelines for the modernization of the country, while his discourse evinced the unification of Europe and emphasized the stance of Greece in the geopolitical Cold War game.

Victory over Chaos? Constantinos A. Doxiadis and Ekistics 1945-1975
http://www.tdx.cat/bitstream/handle/10803/396119/TLT1de1.pdf?sequence=1&isAllowed=y

The Naked Communist: Cold War Modernism and the Politics of Popular Culture

The book thus traces the way anti-Communist popular culture emerged in the discourse of Cold War liberalism as a political symptom of modernism. Based on a discursive analysis of American anti-Communist politics, the book presents parallel readings of modernism and popular fiction from the 1950s (nuclear holocaust novels, spy novels, and popular political novels) in order to show that, despite the radical separation of the two cultural fields, they both participated in a common ideological program.

"Although the attack on modern art was one of the most dominant cultural trends of the late forties, ultimately it was the exact opposite tendency that came to dominate public discussions of American art. At some point, in spite of the fierce opposition, the redfinition of the field of representation had to be accepted and even celebrated as the inheretently American tendency of art history. Although scholars disagree about the exact moment of the victory of modern art in America, it is clear that by the second half of the fifties (especially after McCarthy's demise) it was no longer acceptable in mainstream discussions to equate modern art with communism."
https://is.gd/sVNBoO

Mike Featherstone - Consumer Culture and Postmodernism - The Aestheticization of Everyday Life

If we examine definitions of postmodernism we find an emphasis upon the effacement of the boundary between art and everyday life, the collapse of the distinction between high art and mass/popular culture, a general stylistic promiscuity and playful mixing of codes. These general features of postmodern theories which stress the equalization and levelling out of symbolic hierarchies, antifoundationalism and a general impulse towards cultural declassification, can also be related to what are held to be the characteristic postmodern experiences. Here one can build upon the use of the term modernité by Baudelaire to point to the new experience of modernity, the shocks, jolts, and vivid presentness captured by the break with traditional forms of sociation which the modern cities such as Paris seemed to bring forth from the mid-nineteenth century onwards. In a similar way one might also be able to speak of the experience of postmodernité and draw upon perceived shifts in cultural experiences and modes of signification. Here we find an emphasis upon the aestheticization of everyday life and the transformation of reality into images in the work of Baudrillard (1983a). Jameson (1984a) too emphasizes the loss of a sense of history and the fragmentation of time into a series of perpetual presents in which there is the experience of multiphrenic intensities. A similar aestheticization of experience and breaking down of the ordered chain of signifiers can be detected in the writings of their followers where one finds an emphasis upon ‘the liquefaction of signs and commodities’, ‘the effacement of the boundary between the real and the image’, ‘floating signifiers’, ‘hyperreality’, ‘depthless culture’, ‘bewildering immersion’, ‘sensory overload’ and ‘affect-charge intensities’ (Kroker and Cook, 1987; Crary, 1984).

https://is.gd/LxnKsO

RISE OF THE AESTHETIC EXPERIENCE AND THE PROCESS OF GLOBALIZATION

For most of its history, Western art was seen as an instrument for reaching

different inartistic purposes. It was generally expected that experiencing the beautiful has to facilitate the maintenance of political power or the spreading of various religious views.
This means, in one hand, that aesthetic values have been residing, in some sense, in the background of cultural history, but also that art, just because of its function, held an important place in the life of every society.
However, in its quest for independence, art managed to move off the everyday life in such measure that it has even become hostile to it, beside the fact that art was
always, as Stendhal laconically put it, only “for a happy few”.
However, during the recent years, the aesthetic “empty space”, which has been

created by weakening of the social call of art, began to be filled with aesthetic artifacts and aesthetic experiences, which in the meanwhile even took the leading role in delivering the aesthetic pleasure.
As the “aesthetic imperative” started to attack aesthetic and cultural elitism on every margin, everything and not just the aesthetic has been subdued to the radical

changes of enormous speed. Even the innovations that today seem exciting and disturbing will eventually become the backgrounds of our lives (Postrel, 2004:189). In that sense, we could say that the very nature of the world became aesthetic in itself.

http://www.culturaldiplomacy.org/academy/content/pdf/participant-papers/2011-08-loam/Rise-of-the-aesthetic-experience-and-the-process-of-globalization-Aleksandar.pdf

Exploring the Modern:Patterns of Western Culture and Civilization

The Cultural Logic of Late Capitalism

The last few years have been marked by an inverted millenarianism in which premonitions of the future, catastrophic or redemptive, have been replaced by senses of the end of this or that (the end of ideology, art, or social class; the "crisis" of Leninism, social democracy, or the welfare state, etc., etc.); taken together, all of these perhaps constitute what is increasingly called Postmodernism. The case for its existence depends on the hypothesis of some radical break or coupure, generally traced back to the end of the 1950s or the early 1960s. As the word itself suggests, this break is most often related to notions of the waning or extinction of the hundred-year-old modern movement (or to its ideological or aesthetic repudiation). Thus abstract expressionism in painting, existentialism in philosophy, the final forms of representation in the novel, the films of the great auteurs, or the modernist school of poetry (as institutionalized and canonized in the works of Wallace Stevens) all are now seen as the final, extraordinary flowering of a high-modernist impulse which is spent and exhausted with them. The enumeration of what follows, then, at once becomes empirical, chaotic, and heterogeneous: Andy Warhol and pop art, but also photorealism, and beyond it, the "new expressionism"; the moment, in music, of John Cage, but also the synthesis of classical and "popular" styles found in composers like Phil Glass and Terry Riley, and also punk and new wave rock (the Beatles and the Stones now standing as the high-modernist moment of that more recent and rapidly evolving tradition); in film, Godard, post-Godard, and experimental cinema and video, but also a whole new type of commercial film (about which more below); Burroughs, Pynchon, or Ishmael Reed, on the one hand, and the French nouveau roman and its succession, on the other, along with alarming  new kinds of literary criticism based on some new aesthetic of textuality or écriture...The list might be extended indefinitely; but does it imply any more fundamental change or break than the periodic style and fashion changes determined by an older high-modernist imperative of stylistic innovation?
It is in the realm of architecture, however, that modifications in aesthetic production are most dramatically visible, and that their theoretical problems have been most centrally raised and articulated; it was indeed from architectural debates that my own conception of Postmodernism - - as it will be outlined in the following pages -- initially began to emerge. More decisively than in the other arts or media, postmodernist positions in architecture have been inseparable from an implacable critique of architectural high modernism and of Frank Lloyd Wright or the so-called international style (Le Corbusier, Mies, etc), where formal criticism and analysis (of the highmodernist transformation of the building into a virtual sculpture, or monumental "duck," as Robert Venturi puts it) 1 are at one with reconsiderations on the level of urbanism and of the aesthetic institution. High modernism is thus credited with the destruction of the fabric of the traditional city and its older neighborhood culture (by way of the radical disjunction of the new Utopian high-modernist building from its surrounding context), while the prophetic elitism and authoritarianism of the modern movement are remorselessly identified in the imperious gesture of the charismatic Master.

http://flawedart.net/courses/articles/Jameson_Postmodernism__cultural_logic_late_capitalism.pdf

ΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Η κλασική αρχαιότητα ως βιοπολιτικό εργαλείο

Αξίζει να θυμηθούμε στο σημείο αυτό τον Κριστιάν Ζερβός (Christian Zervos), τον ελληνικής καταγωγής τεχνοκριτικό και διορατικό πάτρωνα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού και των εκπροσώπων του, όπως ο Πάμπλο Πικάσο. Κατά τη δε- καετία του 1930, ο Ζερβός επιχείρησε να θεμελιώσει το αφήγημα περί μιας πο- λιτισμικά συνεχούς και πνευματικά πεφωτισμένης Ελλάδος, μέσα από κείμενά του όπου υποστήριζε πως «ένα κυκλαδικό ειδώλιο, ένα αγγείο ή ένα ορειχάλ- κινο τέχνεργο της γεωμετρικής περιόδου, ένα γλυπτό ή ένας αμφορέας της αρ- χαϊκής περιόδου […] περιέχουν εγγενώς τα ουσιώδη στοιχεία της τεχνοτροπίας του Παρθενώνα».

https://nefeli.fairead.net/files/NEFELI/authors/plantzos-dimitris/pagesFrom-plantzos-prosfatoMellon.pdf

Crisis and innovation

This paper will examine the manifold interventions promoted by the Ministry of Reconstruction as an integrated program of economic recovery and regional planning. The Ministry’s programmatic actions comprised the restoration of damaged buildings, the construction of new settlements, and the provision of building materials and technical assistance as aided self-help programs that actively engaged the future inhabitants in the reconstruction process.

Beyond any doubt, international and local politics highly conditioned the Reconstruction and the postwar development of Greece that defied every planning effort and eventually, against all odds, took off in the 1960s. Interestingly, Doxiadis’ initiatives set guidelines for the modernization of the country, while his discourse evinced the unification of Europe and emphasized the stance of Greece in the geopolitical Cold War game.

https://funnelme.wordpress.com/2012/04/25/prospects-of-survival/

http://www.princeton.edu/~hellenic/GradStudentConf12/

Deus ex machina?: Truman/Marshall Aid, Engineers, and Greece's Post-war Development Discourse

Whereas much has been written about the economic vicissitudes of post-war Greece, the same cannot be said about the concomitant intellectual developments. What accounts for the evolution of Greece's development discourse, particularly the shift in attitudes toward industrialization in the 1940s? Existing interpretations are found wanting, primarily for downplaying the independent role of economic ideas in accounting for the rise in industrial optimism. In this context, the role of the Truman Doctrine and the Marshall Plan in influencing, not the economy per se, but the discourse about the economy is important. The international transmission of ideas, however, also depends heavily on the "milieu of potential receivers" (Spengler 1970). Mounting antagonism between Left and Right inevitably politicized industrialization debates and conditioned visions for Greece's post-war development. The role of engineers-a professional community whose interests transcended the conventional Left-Right divide, and whose conception of development was steeped in the very same notions of modernization and technocratic efficiency that underscored much of the European Recovery Program-was critical. By placing engineers at the forefront of reconstruction, early Marshall Plan administrators in Greece not only helped the rapid dissemination of industrialism, but also imbued the vision of development with an allegedly apolitical and technocratic aura-one which persisted long after engineers were replaced by economists in the charting of development policy.

Andreas Kakridis

https://muse.jhu.edu/article/370117

&

Rebuilding the future:
C. A. doxiAdis And the gReek ReConstRuCtion effoRt (1945-1950)

http://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/historicalReview/article/viewFile/4087/3871.pdf

&
Η ελληνική Αριστερά απέναντι στο αίτημα για ανάπτυξη
https://is.gd/HhJcwW

O Τεχνολογικός ντετερµινισµός, η ιδεολογία της Technocracy και οι µηχανικοί.

Αντικείµενο της παρούσας παρούσας µελέτης είναι η εξέταση των θεσµών που οδήγησαν στη διαµόρφωση των σπουδών και του επαγγέλµατος των Ελλήνων µηχανικών, καθώς και των σχετικών ιδεών οι οποίες αποτέλεσαν το διακριτό στίγµα της παρέµβασής τους στα δηµόσια πράγµατα. Η έρευνα σχετικά µε το θέµα κάλυψε τον ύστερο 19ο αιώνα και το πρώτο µισό του 20ου

 ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ
ΘΕΣΜΟΙ ΚΑΙ Ι∆ΕΕΣ

Γιάννης Αντωνίου

https://is.gd/Hwemea

 

Φασισμός και Μοντερνισμός στον δημόσιο λόγο του ελληνικού Μεσοπολέμου

Ο κύκλος των ιδεαλιστών περιείχε τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλο, τον Ιωάννη Συκουτρή και τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, όλοι καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τις στήλες του περιοδικού "Νέοι Πρωτοπόροι", ο Γληνός είχε κατηγορήσει ευθέως τους Τσάτσο και Κανελλόπουλο ως "φασίστες" και την ιδεαλιστική τους φιλοσοφία που δίδασκαν, ως "αλφαβητάρι του παγκόσμιου φασισμού".

Σε αυτό το πνεύμα ο Μεταξάς καλούσε φασιστικώ τω τρόπω τους νέους να διαπλάσουν «ρωμαλέα» και όχι «καχεκτικά και αρρωστημένα σώματα» και να διαχέουν παντού, όπως και «οι νεολαίες των κρατών που βαδίζουν μπροστά», αισθήματα χαράς αισιοδοξίας και ευρωστίας.

 

Με τόση χαρά, ευεξία και νιάτα στην ημερήσια διάταξη η απορία του Ελύτη «στα χρόνια της Δικτατορίας, […] η λογοκρισία της, δεν ξέρω για ποιο λόγο, το πιθανότερο από άγνοια, δε μας θεώρησε ποτέ επικίνδυνους, και δεν έφερε σχεδόν καμιά δυσκολία στην πολλαπλή μας δραστηριότητα» μάλλον φαντάζει αβάσιμη. Στο φως αυτών των παρατηρήσεων, η απόπειρα απάντησης στο ερώτημα της σχέσης διανόησης -Μεταξά δεν μπορεί να παρακάμπτει το μοντερνιστικό ήθος του καθεστώτος και την ανάγκη για νέα ξεκινήματα

http://bit.ly/2aQfBAz

Δεξιά δεν ήταν η εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή

Το σημερινό ακραίο κέντρο διεκδικεί την καταγωγή του από τον cold war modernism (και σε επίπεδο αναλογιών -και μόνον- έχει ένα δίκιο) >>>>>>"Δεξιά δεν ήταν η εκσυγχρονιστική προσπάθεια του Κωνσταντίνου Καραμανλή, για την οποίαν επιστράτευσε τα πιό φωτισμένα μυαλά της εποχής του, τον Δοξιάδη και τον Πικιώνη, τον Αλέξη Σολωμό και τον Μάνο Χατζιδάκι."

http://www.capital.gr/xristos-xomenidis/3162490/o-laos-den-xexna

Mandarins of the Future: Modernization Theory in Cold War America

Because it provided the dominant framework for "development" of poor, postcolonial countries, modernization theory ranks among the most important constructs of twentieth-century social science. In Mandarins of the Future: Modernization Theory in Cold War America Nils Gilman offers the first intellectual history of a movement that has had far-reaching and often unintended consequences.

After a survey of the theory's origins and its role in forming America's postwar sense of global mission, Gilman offers a close analysis of the people who did the most to promote it in the United States and the academic institutions they came to dominate. He first explains how Talcott Parsons at Harvard constructed a social theory that challenged the prevailing economics-centered understanding of the modernization process, then describes the work of Edward Shils and Gabriel Almond in helping Parsonsian ideas triumph over other alternative conceptions of the development process, and finally discusses the role of Walt Rostow and his colleagues at M.I.T. in promoting modernization theory during the Kennedy and Johnson administrations. By connecting modernization theory to the welfare state liberalism programs of the New Deal order, Gilman not only provides a new intellectual context for America's Third World during the Cold War, but also connects the optimism of the Great Society to the notion that American power and good intentions could stop the postcolonial world from embracing communism.

https://is.gd/GJ1Lls

What was the Congress for Cultural Freedom?

It was Nabokov’s view that the Congress ought to live up to its obligation to foster the artistic life of the West as a vital alternative to the Soviet cultural model, and toward this end he organized a massive arts festival—the Festival of Paris— in May 1952 that lasted for thirty days. According to Mr. Coleman:


Nabokov presented Paris with one hundred symphonies, concertos, operas, and ballets by about seventy twentieth-century composers. Paris had its first productions of Alban Berg’s Wozzeck (by the Vienna Opera), of Benjamin Britten’s Billy Budd (by Covent Garden), of Gertrude Stein’s and Virgil Thomson’s Four Saints in Three Acts (by Harlem and ANT A, with Alice B. Toklas attending), and of Arnold Schoenberg’s Die Erwartung. Igor Stravinsky-conducted Oedipus Rex, for which Jean Cocteau designed the set and directed the choreography. There were performances by the Boston Symphony Orchestra and the New York City Ballet. William Faulkner, Katherine Anne Porter, and Allen Tate came from the United States for literary debates. There was an exhibition of 150 modern paintings and sculptures. As well as celebrating the cultural freedom of the West, the Festival also made its anti-Soviet point indirectly by performing works by Sergei Prokofiev and Dmitri Shostakovich that were banned in the Soviet Union, and directly by arranging church services for the victims of totalitarian oppression.


http://www.newcriterion.com/articles.cfm/What-was-the-Congress-for-Cultural-Freedom--5597

https://www.amazon.com/LIBERAL-CONSPIRACY-Congress-Cultural-Struggle-ebook/dp/B00CGRWEAO

«Αδαμάντινοι χαρακτήρες και χαλύβδινες ψυχές ή η επικράτηση των αρίστων: ο Μεσοπόλεμος μέσα από τη ματιά του τέλους των 40s στην ταινία The Fountainhead.»

Όπως αναφέρει ο Harvey, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, το πλάνο της αποπολιτικοποίησης του Μοντερνισμού άρχισε να τίθεται σε λειτουργία. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται έως το τέλος της επόμενης δεκαετίας, όταν οι αμερικανικές πόλεις διαθέτουν πλέον ποικιλία κτηρίων, μνημείων στην κρατική και επιχειρηματική ισχύ, ενώ ολόκληρο το πρόγραμμα του Bauhaus έχει πλέον προσαρμοστεί ώστε να εναρμονιστεί με τις ανάγκες των αμερικανικών επιχειρήσεων. Η μεταστροφή από την συλλογική δουλειά στην ομάδα ειδικών, η οποία συνόδεψε αυτήν την αλλαγή, αντικατοπτρίζει την εγκαθίδρυση ενός νέου τύπου επαγγελματισμού, υπογραμμίζοντας την άμεση αντιστροφή του πολιτιστικού και πολιτικού αντικομφορμισμού που είχε κάποτε συνδεθεί με τη σχολή αυτή, αλλά και με τον Μοντερνισμό γενικότερα.

http://www.cineworld.gr/?p=3739

η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ.

Ο ευκαιρισμός αναφερόταν στην άποψη του Νοβάλις ή του Μύλλερ, ότι ο αντικειμενικός εξωτερικός κόσμος υπήρχε για να προσφέρει ευκαιρίες για την άσκηση της ατομικής υποκειμενικότητας. Μια παρόμοια άποψη, συνέχιζε, δημιουργούσε την αυταπάτη της υποκειμενικής αυτάρκειας του εγώ απέναντι σε έναν εξωτερικό κόσμο, που ο ίδιος δεν είχε αλλάξει καθόλου
Ο Σμιτ έδειξε ότι παρ όλο που οι ρομαντικοί ποιητές και φιλόσοφοι χτυπούσαν αυτήν την εμπορευματική μπουρζουαζία, αυτή ακριβώς “σταθερή αστική τάξη πραγμάτων” ήταν η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ. “Ο ρομαντισμός” έγραφε, “αποτελεί ιστορικό και ψυχολογικό προϊόν της αστικής ασφάλειας” . Η ρομαντική παράδοση στην πολιτική υπήρξε μια τάση φυγής, όχι μόνο, ή όχι κυρίως προς τα πίσω, στο παρελθόν, αλλά προς τα μέσα, προς το εγώ. Με τα λόγια του Σμιτ: “ ο ρομαντισμός δεν θέλει να κάνει κάτι. Θέλει μόνο να έχει εμπειρία και ύστερα να μορφοποιήσει αυτήν την “εμπειρία”.
Γι αυτό είτε ήταν αντιδραστική, είτε επαναστατική, η “ευκαιριακή ουσία της ρομαντικής ρητορικής”, της εξασφάλιζε ότι δεν είχε επιπτώσεις πάνω στην πολιτική.

How New York Stole the Idea of Modern Art

The demarxization of the intelligenzia

https://books.google.gr/books?id=wacKfrLPhdQC&pg=PA17&hl=el&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q&f=false

The creation of an american avant garde

https://books.google.gr/books?id=wacKfrLPhdQC&pg=PA101&hl=el&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q&f=false

Μοντερνιστική αντίφαση

ο μοντερνιστής αισθάνεται υποχρεωμένος να κατοχυρώσει τη διαφορά του από τη μάζα και ταυτοχρόνως να αποποιηθεί το στίγμα του λεπτεπίλεπτου και κοινωνικά αδιάφορου αισθητή^. πρέπει να υπερασπιστεί την κοινωνική χρησιμότητα της τέχνης του και ταυτοχρόνως να αποκρούσει το αίτημα μιας τέχνης ευανάγνωστης και δημοφιλούς, δηλαδή: μιας τέχνης εμπορικά εκμεταλλεύσιμης και μαζικής

http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=654

Διάχυτη ανομία

“Και αυτά τα χαρακτηριστικά ανομίας, απάθειας, αδιαφορίας και κυνισμού, ή απλώς ανικανότητας, κωλυσιεργίας, ευθυνοφοβίας, άγνοιας και παραγοντισμού, συνωθούνται ώστε να εκφράσουν την πλήρη επικράτηση της ασχήμιας στον ελληνικό δημόσιο χώρο.”

O  "νεωτερικός" λόγος του σήμερα, δομείται πάνω σε ένα εύπλαστο κέλυφος με όρους στυλ και σε μια κοινωνική βάση που έχει καλλιεργηθεί να ανταποκρίνεται σε αυτού του είδους τα προτάγματα με όρους εξαρτημένων αντανακλαστικών, αφού ανακαλεί συστηματικά προκατασκευασμένες βεβαιότητες , ήδη οικείες σε μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού μέσω της μαζικής κουλτούρας, που ανακυκλώνει , σε όλα τα πεδία, συστηματικά και επιλεκτικά τα προηγούμενα χρόνια, θραύσματα παλιότερων αφηγήσεων εκτός context.

The Legacy of Late Modernism

https://books.google.gr/books?id=9bVBj0uM7y0C&pg=PA309&lpg=PA309&dq=The+Legacy+of+Late+Modernism&source=bl&ots=v2z3TCt3jU&sig=26msyLkHAJ0PahRnbPXJLM5idEM&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwj2tYGp_s7LAhWhl3IKHQEuCyMQ6AEIITAB#v=onepage&q=The%20Legacy%20of%20Late%20Modernism&f=false

Η δημοσιονομική λιτότητα ως πολιτισμικό ζήτημα

“The difference between happiness and misery is a 0.2% deficit of the gross domestic product! A 2.9% is fine and enables one to live in happiness and bliss, while a 3.1%  condemns a country to chaos, misery, and eternal damnation.”
 Letters to the Editor, The  Financial Times, June 3 1997


Την άνοιξη του 1997 το έλλειμμα της γερμανίας φάνηκε ότι θα ξεπεράσει το όριο του 3% που έθετε η συνθήκη του μάαστριχτ. Για να αποφευχθεί απαιτούνταν επώδυνες περικοπές δαπανών και αυξήσεις φόρων. Έτσι στις 15 μαϊου του 1997 ο theo weigel ανακοίνωσε ένα σχέδιο για επανεκτίμηση των αποθεματικών της bundesbank σε χρυσό, που θα έπέτρεπε στο υπουργείο οικονομικών, να μειώσει λογιστικά το έλλειμμα χωρίς δημοσιονομικά μέτρα. Η bundesbank αντέδρασε άμεσα και το σχέδιο ανακλήθηκε σε λιγότερο από έναν μήνα.
Στη διάρκεια της εξέλιξής της, η κρίση μετξύ weigel και bundesbank , ξέφυγε σταδιακά από το πλαίσιο της σύγκρουσης συγκεκριμένων οικονομικών λογικών και ομάδων συμφερόντων και άρχισε να γίνεται αντιληπτή σαν απειλή για έναν απ τους πιο κρίσιμους πυλώνες για την ύπαρξη της ομοσπονδιακής δημοκρατίας -την αυτονομία της bundesbank.
Στη συλλογική συνείδηση άρχισε να καλλιεργείται στο παρασκήνιο η εικόνα της ιερότητας της bundesbank, της αυτονομίας της ως ταμπού, της μιαρότητας όποιου τολμούσε να την αγγίξει, και της αυτονόητης απαίτησης να απολυμανθεί η κοινωνία από τους μολυσμένους.
Ταυτόχρονα  η bundesbank επικαλέστηκε  τήν λεγόμενη "θεωρία της στέψης" (coronation theory) , σύμφωνα με την οποία η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα ερχόταν μετά από μια σε βάθος δημοσιονομική και οικονομική ενοποίηση.
Εισάγοντας ένα οικονομικό θέμα σε ένα πλαίσιο ρομαντικής αφήγησης πέτυχε ταυτόχρονα την υπαγωγή του  σε όρους ηθικής. Σε μια τυπική ρομαντική ιστορία άλλωστε, η "στέψη" έρχεται στο τέλος, σαν η τελική ανταμοιβή του ήρωα που τον έταξε ο θεός ή το πεπρωμένο, να αντιμετωπίσει δυσκολίες, παραβλέποντας πειρασμούς και ανήθικες παρακάμψεις. Με δυο λόγια η "θεωρία της στέψης" ήταν μια προβολή της οικονομικής πολιτικής στο επίπεδο του "αγώνα του καλού ενάντια στο κακό".
Ταυτόχρονα αποδίδονταν ρόλοι στους συντελεστές του δράματος. Η υπομονή π.χ.  ήταν αρετή του καλού πρωταγωνιστή. Η bundesbank υπέμενε όχι επιδιώκοντας κάποιον οικονομικό στόχο, αλλά ασκούμενη στην αρετή. Ταυτόχρονα δεν έλειπαν και οι κακοί. Αυτοί που αρνούνταν να υπομείνουν και να κάνουν θυσίες, κινούμενοι από ιδιοτέλεια ή πλάνη.
Το ηθικό αφήγημα έδωσε στον weigel τη δυνατότητα να ισχυριστεί ότι επιδίωξε το αδύνατο, συγκρουόμενος με τους αιώνιους νόμους της συμπαντικής οικονομικής τάξης, όντας εξ αρχής καταδικασμένος. Το μόνο που του απέμενε ήταν η καθαρτήρια λυτρωτική αποδοχή των συνεπειών μιας μακροοικονομικής πολιτικής που αποβλέπει στην σταθερότητα.

https://www.academia.edu/5455574/The_Aesthetics_of_Fiscal_Consolidation

Aesthetic capitalism

in the era of globalization, the relationship between urban economy and urban design, as established throughout the history of urban forms, seems to be reversed. While for centuries the quality of the urban environment has been an outcome of economic growth of cities, nowadays the quality of urban space has become a prerequisite for the economic development of cities; and urban design has undertaken an enhanced new role as a means of economic development

http://is.gd/52QFPx

Arguably, one of the things that was missing from debates about Modernism – before the advent of Neomodernism -was the recognition that 1950s and 60s corporate styles of Modernism were much more hedonistic, and sexier, than their Welfare State and State Socialist counterparts. The glamour of Modernism is now made explicit in television shows such as Mad Men. But it took a while for this aspect of Modernism to come to the fore. It was lying dormant within popular culture and in a sense it was films and television shows that had always made us aware of modern architecture‟s potential visual excitement. Now, however, there is a wholesale set of cultural institutions and markets devoted to the Neomodernist cause. As Alice Friedman (2010) points out in American Glamour and the Evolution of Modern Architecture, the Ersatz, populist and even „playboy‟ qualities of modern design are essential parts of its re-valuation:

 In recent years, mid-century modern architecture and design have achieved unprecedented levels of popularity and critical recognition, not only among collectors and „retro-chic‟ aficionados but among academic historians and scholars as well. This new enthusiasm has resulted in a virtual tidal wave of books, museum exhibitions, and specialized websites... Vintage magazines, scrapbooks, photo albums, and home movies are now studied and collected with a passionate intensity and with an increasingly sophisticated eye for details…. and in the popular television series Mad Men, the evocative recreations of period colors and materials… threaten to upstage the actors and plotlines altogether. (Friedman, 2010: 1)

 So how has the cultural economy of architecture fundamentally changed with these processes? In The Language of Postmodern Architecture, Jencks (1977: 12-13) developed an interesting typology associated with the shift from a „mini-capitalist system‟ where the architect was „directly accountable to the [private] client‟ to the „welfare-state‟ and „developer-capitalist‟ models where the „architect‟s motivation is either to solve a problem or… to make money‟ for the developer. But these models of cultural production – even though they differ in scale, motivation and in who gets to act as arbiter of taste – are still centered on architecture as a distinct circuit of ideas, symbols and money. Today, however, architecture is governed by a range of formal and informal institutions that alter the relationships between culture and economy. The rise of Neomodernism is associated with the full-blown consolidation of the architect as celebrity-cum-brand and also with the globalization of architecture‟s physical and imaginary presence.

https://www.tasa.org.au/wp-content/uploads/2013/11/de-la-Fuente1.pdf


Neo-Modernism: Architecture in the Age of Aesthetic Capitalism Eduardo de la Fuente
The Aesthetic Spirit of Modern Capitalism Peter Murphy 

http://web.unitn.it/files/download/17714/stratidelafuenteandmurphy.pdf

AESTHETICISM: THE NEW SPIRIT OF CAPITALISM?
http://socioaesthetics.ku.dk/uploads/PM_and_EdlF_Aestheticism_Copenhagen_conference_Final.pdf

Πράξεις και τάξη

Aesthetics and Politics After the Avant-Garde

One of the defining features of art during the period of modernity—the period, that is, when the concept of "art" with which we largely continue to operate came into focus—is its immediate relationship to the political. This relationship is twofold. The autonomy granted to the aesthetic in philosophical texts and social practices alike transformed art into a space of unique critical reflection not only on the traumas of modern social and political life but also on its own problems and incapacities. However, this power came with a built-in limit. Even while consecrated as the deepest expression of the human, the practice of art was defined through its very autonomy as having little real bearing on the direction of social life. This first, limited politics generated what has since come to be the clearest expression of art's relationship to politics: the desire of successive avant-gardes to undo art's autonomy by transforming life into art and art into life—a form of political and social revolution by means other than barricades and palace putsches. The melancholic reflections of the late Frankfurt School, the laments of Guy Debord against the society of the spectacle, and current anxieties about the unapologetic transformation of art and culture into new economic forces (whether explained through theories of creativity or exemplified by the weedlike growth of contemporary art museums worldwide), all share a single conclusion: if revolution ever was possible through the transformative powers of art, that moment is now over once and for all. What remains of art and politics seems to be on the order of the meek interventions of Nicholas Bourriaud's "relational aesthetics," in which avant-gardist desires give way to the creation of "social interstices" or "constructed situations" whose aim is to enable individuals to think about new kinds of social exchange in a self-developmental fashion. A visit to the gallery becomes a trip to the candy store or the lunch counter: stuff your pockets full of candies courtesy of Félix Gonzalez-Torres or get a meal cooked by Rirkrit Tiravanija, and you'll be all the better for it.
http://muse.jhu.edu/journals/crt/summary/v050/50.2.szeman.html
http://is.gd/e8ds4D

The National Identity of Inter‐war Greek Engineers

Elitism, Rationalization, Technocracy, and Reactionary Modernism

Inter‐war Greek engineers were a socio‐professional group with strong elitist characteristics that claimed a leading social role in the country’s modernization and westernization race. This was expressed in a variety of ideological schemes, from the rationalization ideal to technocracy and, ultimately, to a Greek version of reactionary modernism.

http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/07341510701300320

Εμπρός λοιπόν, γενηά των οικοδόμων.

Κ.Δοξιάδης  "ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ", Νέα Εστία
http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=80182&code=1044&zoom=800

FREEDOM, INDIVIDUALISM, MODERNISM

Greg Barnhisel: Cold War Modernists: Art, Literature, and American Cultural Diplomacy (pdf)

The Kitchen Debate

Nixon: I want to show you this kitchen. It is like those of our houses in California.

[Nixon points to dishwasher.]

Khrushchev: We have such things.

Nixon: This is our newest model. This is the kind which is built in thousands of units for direct installations in the houses. In America, we like to make life easier for women…

Khrushchev: Your capitalistic attitude toward women does not occur under Communism.

Nixon: I think that this attitude towards women is universal. What we want to do, is make life more easy for our housewives

…..

Khrushchev: The Americans have created their own image of the Soviet man. But he is not as you think. You think the Russian people will be dumbfounded to see these things, but the fact is that newly built Russian houses have all this equipment right now.

Nixon: Yes, but…

Khrushchev: In Russia, all you have to do to get a house is to be born in the Soviet Union. You are entitled to housing…In America, if you don’t have a dollar you have a right to choose between sleeping in a house or on the pavement. Yet you say we are the slave to Communism.

Nixon: I appreciate that you are very articulate and energetic…

http://is.gd/YEaCGI

Τάκης Καγιαλής: Ο μοντερνισμός και η λογοτεχνική κριτική: Το πρόβλημα του φασισμού

Ο μοντερνισμός και η λογοτεχνική κριτική: Το πρόβλημα του φασισμού

http://is.gd/W4svUG

Δημήτρης Πικιώνης και Άρης Κωνσταντινίδης: ο ελληνικός μοντερνισμός και το αίτημα της «ελληνικότητας»

Οι δύο υλικές προϋποθέσεις του μοντερνισμού που παρουσιάστηκαν στην αρχή, ο αστικός εκσυγχρονισμός και τα μεγάλης κλίμακας απελευθερωτικά εγχειρήματα των εργαζομένων, δεν έλειπαν. Αυτό που ήταν διαφορετικό ήταν ο κοινωνικός ρόλος των αρχιτεκτόνων. Ως προς αυτό, θα άξιζε να σταθεί κανείς επιγραμματικά σε τρεις παράγοντες:

1. Δεδομένου ότι το εθνικό ζήτημα στα Βαλκάνια στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα (ακόμη και σήμερα σε κάποιον όχι αμελητέο βαθμό) ήταν ανολοκλήρωτο και το ελληνικό έθνος – κράτος  ήταν ακόμα υπό συγκρότηση, ένα από τα βασικά καθήκοντα του εκσυγχρονισμού του ελληνικού καπιταλισμού ήταν να εγκαθιδρύσει και να επιβάλει μια εθνική συνείδηση.
2. Οι αρχιτέκτονες είχαν για ένα διάστημα ενεργό ρόλο στο σχέδιο αυτού του εκσυγχρονισμού, όχι μόνο μεσοπολεμικά, αλλά και στη φάση της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, για αυτό και συμμερίστηκαν τη βασική του στοχοθεσία. Ωστόσο, σύντομα παραγκωνίστηκαν από την ειδική μορφή που πήρε ο κατασκευαστικός κλάδος στην Ελλάδα, με την πρωτοκαθεδρία του μικρομεσαίου εργολάβου, που σπανίως ήταν αρχιτέκτονας. Η αμφιθυμία των Ελλήνων μοντέρνων αρχιτεκτόνων απέναντι στην πρόοδο και η νοσταλγία ενός μυθικού αρμονικού παρελθόντος, που κάποτε γίνεται βαθιά απογοήτευση, συνδέονται με τη φρίκη μπροστά στα καταστροφικά αποτελέσματα ενός βίαιου εκσυγχρονισμού που οι ίδιοι υπηρέτησαν, αλλά δεν μπόρεσαν να ελέγξουν. Ίσως είναι αυτή η ιστορία που θα πρέπει να δούμε πίσω από την εξέλιξη του αισιόδοξου πετυχημένου Κωνσταντινίδη των πρώτων χρόνων της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης στον βαθιά πληγωμένο μισάνθρωπο των τελευταίων του χρόνων.
3. Οι αρχιτέκτονες της εποχής, ή τουλάχιστον οι πιο διάσημοι εξ’ αυτών, στρατολογήθηκαν βασικά από την αστική τάξη και σχημάτισαν ένα σώμα οργανικών διανοούμενων στην υπηρεσία του κράτους. Η αρχιτεκτονική θεωρία επηρεάστηκε από τις εμπειρίες των εργατικών αγώνων, της αντίστασης, του αντάρτικου και της εξορίας πολύ λιγότερο από ό,τι η πεζογραφία ή η ποίηση. Το γεγονός αυτό επιτρέπει στον Κωνσταντινίδη να γράφει άρθρα για τις φθηνές τυποποιημένες κατοικίες μεσούσης της κατοχής και στον Πικιώνη να αναζητά το πνεύμα της παράδοσης και τα καθήκοντα της ανοικοδόμησης εν μέσω εμφυλίου πολέμου.

http://akea2011.com/2013/02/19/pikioniskonstantinidis/

ΝΕΟΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Με το να λειτουργεί ως βαρόμετρο πνευματικών μεταλλαγών, η αντιμετώπιση της γενιάς του '30 προσφέρει το πρίσμα για να παρακολουθήσουμε τις πολιτισμικές και ιδεολογικές εξελίξεις στηνΕλλάδα, από το 1930 μέχρι σήμερα. Μια πολιτισμική θεώρηση της γενιάς δίνει τη δυνατότητα να αναλυθεί και να κατανοηθεί καλύτερα η σύμπραξη αισθητικής, ιδεολογίας και πολιτικής, ενώ ο "μύθος της γενιάς" παραπέμπει εδώ στη διπλή λειτουργία του μύθου ως καταστατικής και πλαστής αφήγησης

http://www.politeianet.gr/books/9789604353132-tziobas-dimitris-polis-o-muthos-tis-genias-tou-trianta-204897

Reactionary Modernism

Since the neologism " Reactionary Modernism" was created by Herf, it has gained mainstream currency with historians in discussing the paradoxical European enthusiasm for paternalistic authoritarianism and volkish nationalism on the one hand, and new technological and political concepts on the other hand, all under totalitarian regimes.

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Reactionary_modernism

The Politics of Culture: Historical Moments in Greek Musical Modernism

This thesis examines selected historical moments in the twentieth-century art music of Greece, relating them both to their immediate political context and to the two master narratives that to a significant extent have shaped the cultural profile of the modern Greek nation, the ‘Great Idea’ and the ‘European Idea’..........................Some of the musical events under discussion will shed light on specific indigenous cultural disputes. Others will highlight the impact of international politics on Greek culture and will elaborate on the manner in which foreign cultural and financial interventions prepared the ground for, and facilitated the transfer of, new musical languages (and their associated political messages) from the dominant cultural ‘transmitters’ or centres to peripheral recipients such as Greece, the only Balkan country that remained outside the iron curtain in the post-World War II era.

https://repository.royalholloway.ac.uk/file/275daedd-e867-48d5-8981-ff49b1da4d5c/1/2013TsagkarakisIPhD.pdf

Reactionary Modernism , Ayn Rand, Neoliberal messianism, Capitalist romanticism

Modernity was born in the West in a radical transformation of its past. The world of the Middle Ages, built around Christian Scholasticism world-view, was a society of religious philosophy, feudal law, and an agricultural economy. Out of this soil, the Renaissance and Enlightenment produced a substantially new society of science, individualism, and industrial capitalism. When we examine the wider context of Islamic terrorism, it is clear that a hatred of modernity is its driving force.

The cultural foundation of this society, if we state it as a set of explicit theses, was the view that reason, not revelation, is the instrument of knowledge and arbiter of truth; that science, not religion, gives us the truth about nature; that the pursuit of happiness in this life, not suffering in preparation for the next, is the cardinal value; that reason can and should be used to increase human well-being through economic and technological progress; that the individual person is an end in himself with the capacity to direct his own life, not a slave or a child to be ruled by others; that individuals have equal rights to freedom of thought, speech, and action; that religious belief should be a private affair, tolerance a social virtue, and church and state kept separate; and that we should replace command economies with markets, warfare with trade, and rule by king or commissar with democracy.

http://atlassociety.org/commentary/commentary-blog/3653-9-11-and-the-war-against-modernity

Cornelius Cardew: Stockhausen Serves Imperialism

"However, though Cage and Stockhausen have no hold on the working class, they did have a strong hold on me, Tilbury and others whose views feature in this book, and doubtless they still have a strong hold on many of the potential readers of this book. The violence of the attack on them is indicative of the strength of their hold on us; a powerful wrench was required to liberate us from this particular entanglement."

http://www.ensemble21.com/cardew_stockhausen.pdf

Μία άλλη σύνθεση, «πνεύµατα» και «µηχανές»

  Οι 15 από τους 42 καθηγητές του Πολυτεχνείου στα τέλη της δεκαετίας του 30 είχαν σπουδάσει στη Γερµανία. Για παράδειγµα ο Γεωργικόπουλος σπούδασε Μηχανολόγος στο Πολυτεχνείο του Μονάχου στο διάστηµα 1908-1914. Την ίδια περίοδο καθηγητής της µηχανολογίας στο ίδιο ίδρυµα ήταν ο Julius Shenk, ένας από τους επιφανείς µηχανικούς διανοούµενους του χώρου του δεξιού ροµαντικού αντικαπιταλισµού. 768 Την ίδια περίοδο περίπου έκανε σπουδές στο Μόναχο και ο Αλ. Σίνος. Ο Π. Μιχελής επίσης σπούδασε στη ∆ρέσδη το πρώτο µισό της δεκαετίας του 20. Κάποιοι απ’ αυτούς επηρεάσθηκαν από το πνεύµα αυτού του αντεστραµµένου τεχνοκρατισµού και εξ αυτών οι έχοντες και πνευµατικές ανησυχίες επιχείρησαν να το προσαρµόσουν στο Ελληνικό ιδεολογικό πλαίσιο, αντικαθιστώντας τα σπαθιά των Νιµπελούγκεν και τις Βαλκυρίες του Βάγκνερ µε τα αετώµατα του Παρθενώνα και την αιωνιότητα του αρχαιοελληνικού πνεύµατος. Η επίκλησή και η αναγνώριση της πρωτοκαθεδρίας των µεγάλων «ουσιών» νοµιµοποιούσε όσους υπεράσπιζαν την προοπτική της τεχνολογικής και βιοµηχανικής ανάπτυξης της χώρας, παρά τους κινδύνους κοινωνικής διαφοροποίησης που αυτή επαγόταν, δίνοντάς τους ταυτόχρονα τη δυνατότητα να ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις τους κλασικιστές καθηγητές του Πανεπιστηµίου Αθηνών, τους οπαδούς της θεωρίας της «ένδειας» και τον ροµαντικό αντι ιτεχνοκρατισµό και αντικαπιταλισµό του Κωνσταντίνου Καραβίδα και των περί αυτόν. Ο κοινωνικός πατερναλισµός, η ιδεολογία της αυτάρκειας, ο αντικοινοβουλευτισµός ενισχυµένοι από την ουσιοκρατική ανασυγκρότηση του εθνικού παρελθόντος γίνονταν τα εργαλεία αποκάθαρσης του τεχνοκρατικού πνεύµατος από τα υλιστικά συµφραζόµενα του, αλλά και η εγγύηση της θωράκισης των ισχυουσών κοινωνικών ιεραρχιών από τους κινδύνους των κοινωνικών ανατροπών που επέσειε το φάντασµα της ταξικής πάλης. Η ιδεολογία αυτή θα αποτελέσει µε µία έννοια και το πλαίσιο της σχέσης ανάµεσα στο ΤΕΕ, το Πολυτεχνείο και το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, το οποίο χρησιµοποίησε και ενίσχυσε αυτή την ιδεολογική σύνθεση αξιοποιώντας την στην κατεύθυνση της ιδεολογικής νοµιµοποίησης του βιοµηχανικού εγχειρήµατος µέσα στις συντεταγµένες αυτού που ονοµάσθηκε Τρίτος Ελληνικός Πολιτισµός.


"Οι έλληνες μηχανικοί - Θεσμοί και ιδέες"

Ηγέτης και Πύργος

«Και ενώ εκοίταζε τον Αλτζερνον, με θαυμασμόν ηνόησε ακόμη κάτι. Οτι, όποιοι και αν είναι οι θεσμοί και οι νόμοι των ανθρώπων, υπάρχει εις την ζωήν και εις τον κόσμον όλον μία ιεραρχία αξιών που δεν την ορίζει ούτε την καταργεί ποτέ μια οιαδήποτε εμπαθής ή πειθηνία μάζα, αλλά οι νόμοι οι φυσικοί που διέπουν τη μοίρα των εθνών και των ατόμων, ασχέτως αξιώματος, ασχέτως πολιτείας. [...] ότι υπάρχουν φύσεις ισχυραί, που λέγονται συνήθως "μεγαλοφυίαι", και των οποίων η θέλησις η εξαιρετική είναι εις το βάθος η θέλησις της Μοίρας. Μόνον αυταί αι φύσεις, που αποτελούν την συνισταμένην, εντός μιας εκστατικής ψυχής, των πόθων και των κραδασμών πλήθους λαών και ανθρώπων, αποτελούν εις τον κόσμον αυτόν τα σκήπτρα, τας κορωνίδας και τους δεσπόζοντας φαλλούς επάνω απ' όλα τ' άλλα. [...] Ο άνδρας αυτός δεν ήτο πλέον άνθρωπος απλούς. Ητο στοιχείον εκ στοιχείων και δύναμις κοσμική του Σύμπαντος, εκ του ατέρμονος διαστήματος προερχομένη»

Ηταν τελικά φασίστες;