η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ.

Ο ευκαιρισμός αναφερόταν στην άποψη του Νοβάλις ή του Μύλλερ, ότι ο αντικειμενικός εξωτερικός κόσμος υπήρχε για να προσφέρει ευκαιρίες για την άσκηση της ατομικής υποκειμενικότητας. Μια παρόμοια άποψη, συνέχιζε, δημιουργούσε την αυταπάτη της υποκειμενικής αυτάρκειας του εγώ απέναντι σε έναν εξωτερικό κόσμο, που ο ίδιος δεν είχε αλλάξει καθόλου
Ο Σμιτ έδειξε ότι παρ όλο που οι ρομαντικοί ποιητές και φιλόσοφοι χτυπούσαν αυτήν την εμπορευματική μπουρζουαζία, αυτή ακριβώς “σταθερή αστική τάξη πραγμάτων” ήταν η “εξωτερική προϋπόθεση” για την “αδιατάρακτη ενασχόληση” των ρομαντικών με το εγώ. “Ο ρομαντισμός” έγραφε, “αποτελεί ιστορικό και ψυχολογικό προϊόν της αστικής ασφάλειας” . Η ρομαντική παράδοση στην πολιτική υπήρξε μια τάση φυγής, όχι μόνο, ή όχι κυρίως προς τα πίσω, στο παρελθόν, αλλά προς τα μέσα, προς το εγώ. Με τα λόγια του Σμιτ: “ ο ρομαντισμός δεν θέλει να κάνει κάτι. Θέλει μόνο να έχει εμπειρία και ύστερα να μορφοποιήσει αυτήν την “εμπειρία”.
Γι αυτό είτε ήταν αντιδραστική, είτε επαναστατική, η “ευκαιριακή ουσία της ρομαντικής ρητορικής”, της εξασφάλιζε ότι δεν είχε επιπτώσεις πάνω στην πολιτική.